Cud bijącego ludzkiego serca

Pamiętam, jak się czułam, widząc po raz pierwszy odsłonięte ludzkie serce.

Asystowałem mojemu mentorowi przy operacji wszczepienia by-passów wieńcowych. Po tym, jak rozciął mostek i naciął grubą warstwę worka otaczającego serce, zobaczyłem powoli kurczący się kłębek mięśni. Nie większy niż ludzka pięść, spiralnie skręcający się i ściskający krew na obwód. A więc to było miejsce uczuć, obiekt uwagi poetów, siedziba duszy. To było coś, co można było złamać, oddać i wykrwawić. Zespół złamanego serca, kardiomiopatia stresowa, to medycznie opisany zespół. Oto był, tuż przede mną. Z zajęć z embriologii pamiętałem, że jest to również pierwszy organ, który tworzy się u płodu. Bardzo szczególna część ludzkiego ciała. Zanim mój siedemdziesięcioletni pacjent znalazł się na stole operacyjnym, jego serce biło kilka trylionów razy. Byłem w zachwycie!

Pamiętam, jak czułem się, dotykając po raz pierwszy ludzkiego serca.

Później miałem wspaniałą okazję, by go dotknąć. Podniosłem bijące serce, gdy maszyna do bypassów podtrzymywała życie pacjenta. Czułem, że jest nieco oślizgłe, próbujące wyrwać się z mojej otwartej dłoni. Potem opadło na swoje właściwe miejsce, głęboko w klatce piersiowej. Jeśli serce było symbolem życia, to przez chwilę miałem w ręku życie tego pacjenta.

Ale widok i trzymanie bijącego serca nie było największym cudem, jakiego byłem świadkiem na stole operacyjnym.

Aby wykonać swoją skomplikowaną pracę, chirurg prawie zawsze musi zatrzymać serce. Chłodzi organ i wstrzykuje do jego naczyń roztwór zatrzymujący jego bicie. Według wielu uświęconych tradycją poglądów życie kończy się, gdy serce przestaje bić. Jeśli tak, to mój pacjent był martwy przez cały czas trwania zabiegu. Po wykonaniu operacji chirurg musi przywrócić serce do życia. I wtedy zdarza się cud. Widzę organ, który leżał bez ruchu przez godzinę lub dwie, odpoczywał, spał… i nagle się budzi. Zaczyna się kurczyć, najpierw sporadycznie, a potem, po przetarciu oczu, rozprostowaniu ramion, powoli zwiększa tempo. Najpierw leniwie, jakby nie wiedząc, co się z nim stało. Później, z całą swoją żywiołowością, bije coraz mocniej i mocniej, dziękując mi za całą dobrą robotę, którą wykonałem na nim i dla niego. Wspaniały widok.

To był największy cud, jakiego doświadczyłem podczas mojej kariery kardiochirurga.

A potem można porozmawiać z rodziną pacjenta i powiedzieć, że wszystko poszło dobrze.

Przewiń do góry