Był Węgrami. Jego nazwisko, podobnie jak nazwa miasta, w którym się urodził, Miskolc, było słowiańskie. Austriacy przez długi czas panowali nad tym regionem pod względem kulturalnym i politycznym, a granice między narodami były w ciągłym ruchu.
Jak Robicsek trafił do Stanów Zjednoczonych
Dorastał w kraju po II wojnie światowej, w którym dominowali Rosjanie, i szybko zdał sobie sprawę z tego, jak zły był nowy reżim. Podczas węgierskiej rewolucji w 1956 roku wraz z swoją ciężarną żoną Robicsek wsiadł do pociągu do Berlina Wschodniego, a następnie przekroczył strzeżoną granicę z zachodnią częścią miasta. Mury Berlińskie nie istniały aż pięć lat później. Czuję szczególne oddanie dla tego człowieka, ponieważ dziewiętnaście lat później, z jego zaproszenia, poczyniłem podobny krok wierności.
Skocz przez ocean
Nie wiele osób odbyło tę samą podróż, a tylko nieliczni mogą sobie wyobrazić zmiany w życiu po przejściu przez sześć stref czasowych. Jeszcze mniej mogłoby pojąć skok z jednego systemu zasilanego przez komunizm na inny zarządzany przez kapitalizm. Pamiętam, jak moja matka płakała i pożegnała się ze mną na lotnisku w Warszawie. Dzięki łasce Bożej udało mi się to zrobić i za to będę zawsze wdzięczny dr Francisowi Robicsekowi.
Kiedy przyjechałem do Charlotte, jednym z pierwszych prezentów od Robicsek była książka Orwella Folwark zwierzęcy. Książka nie mogłaby być bardziej odpowiednia.
Klinika Sanger
W tamtym czasie, Klinika Sanger Było tam dwóch chirurgów kardiologów i trzech kardiologów. Było to w 1975 roku. Obecnie jest ich tysiące. Co za różnica! Operacje sercowe trwały do 10–12 godzin. Wypłacane i transfuzowane podczas operacji ilości krwi były ogromne, a wiele procedur przypominało bitwy. Można było zobaczyć wyraz twarzy chirurgów wychodzących z sali operacyjnej z plamami krwi na kombinezonach. Pomimo tych warunków terenowych Robicsek zawsze miał na sobie swoje szpilki, widoczne widać było, ponieważ pod koniec operacji jego cholewki stóp zwykle nie były zakładane.
Jak się zgraliśmy
Podczas długich godzin spędzonych razem przy stole mogliśmy rozmawiać o literaturze, muzyce, sztukach wizualnych i operze. Omówiliśmy, które bohaterki zmarły na gruźlicę, czy trzeba być grubym, żeby być dobrym śpiewakiem, a co się z nimi dzieje, gdy próbują schudnąć. Kiedyś zostałem skorygowany za stwierdzenie, że Camille Saint-Saëns był impresjonistą.
Jak świętowaliśmy Boże Narodzenie
Dr. i pani Robicsek organizowali wyrafinowane przyjęcia świąteczne. Jako znak uznania wszyscy mieszkańcy otrzymali garnitury. Podczas tych wydarzeń zdałem sobie sprawę, że Franciszek jako bóg w sali operacyjnej nie miał takiego samego statusu w domu.
Co znaczyło być kardiochirurgiem w tamtych czasach
W tamtych czasach chirurdzy kardiologiczni wykonywali wszystko. Od laboratorium badań na zwierzętach po salę operacyjną. Robicsek zaprojektował i wyprodukował w swoim garażu urządzenie do podawania kardiomio-płucnego leku. Sam wykonywał angiogramy i następnie zabierał pacjenta do sali operacyjnej, aby rozwiązać problem. Dział radiologii naczyniowej mieścił się w piwnicy, skąd ciasnotliwy winda zabierała go do sali operacyjnej. Następnie po każdym przypadku wracał do radiologii i ponownie do laboratorium. Ten człowiek był dynamo.
Sława z powodu zakażeń klatki piersiowej
Jednym z jego największych nieszczęść była seria szpitalnych zakażeń klatki piersiowej wywołanych przez Mycobacterium fortuitum. Niektóre pacjenci zmarli. Byłem jednym z lekarzy pracujących z pacjentami. Przeczytali nasze badania skóry na gruźlicę i okazało się, że wynik jest pozytywny. Wkrótce prawnicy z drugiej strony skupili się na mnie jako na źródle zakażenia. Dopiero gdy zrozumieli, że wszystkie dzieci w Polsce otrzymały szczepionkę BCG, zwolniłem się z odpowiedzialności. Niestety źródło zakażenia nigdy nie zostało zidentyfikowane.
Pomógł mi znaleźć pracę
Pod koniec mojej rezydentury Robicsek odegrał również kluczową rolę w zapewnieniu mi pracy w Kalifornii.

Tutaj są Lilly Robicsek, Francis Robicsek i ja wraz z moją żoną, Bonnie.
Jego spuścizna
Zmarł w wieku 94 lat, w domu, mając wokół siebie rodzinę. Człowiek, który prawdopodobnie spędził więcej czasu w szpitalu niż w domu, postanowił nie kończyć życia w szpitalnym łóżku. Słyszałem też, że chciał być pochowany w swoim kitlu. Jakże to pasuje.
Zakończył swoje życie w wielkim stylu.
I cóż to było za życie!
A tutaj jest link do ROBICSEK, mojej drugiej książki z serii o moich mentorach.