Jak oglądasz filmy? Co zostaje w Twojej pamięci, gdy gasną napisy końcowe? Czy pamiętasz słowa: “Weź broń, zostaw cannoli”, czy też zastanawiasz się, jak to się stało, że Michael umarł jako samotny, opuszczony człowiek? Czy przeraża Cię odcięta końska głowa, czy ogrom bezsensownych zabójstw, jakich jeden człowiek może dokonać za życia? Jeśli należysz do tego drugiego rodzaju widzów, chcę porozmawiać z Tobą o sndze rodziny Murano.
Trylogia Ojca Chrzestnego to moja ulubiona epopeja. Arcydzieło pod każdym względem. 9 Oscarów, w czasach gdy ta nagroda jeszcze coś znaczyła. Obejrzałam ją kilka razy i za każdym razem odkrywałam coś nowego. Widzę w tym dziele tragedię ukazującą, jak wiele zniszczenia może przynieść otaczającym ludziom jeden określony system wartości. Rodzina Corleone zdobywa władzę i wykorzystuje ją, by zyskać jeszcze więcej. Wszystko to kosztem niewyobrażalnych strat. W końcu ścieżkę życiową Vita i Michaela znaczą ciała nie tylko ich wrogów, ale także najbliższych członków rodziny. Obydwaj pozostawiają po sobie pasmo zniszczenia.
Saga rodziny Murano jest inna.
Doktor Jack Murano walczy ze swoimi demonami, mając jeden cel: utrzymać rodzinę razem. Robi to do tego stopnia, że naraża swoją pozycję zawodową, a nawet ryzykuje zdrowie i życie. Ostatecznie, po heroicznych wysiłkach, udaje mu się nie tylko poskładać bliskich na nowo, ale wręcz powiększyć swój klan.
Różnica tkwi między chaosem a budowaniem, siłami destrukcji i rekonstrukcji, śmiercią a nowym życiem. I wreszcie, podczas gdy Michael Corleone umiera w samotności, Jack Murano cieszy się bogatym życiem rodzinnym.
Mając do wyboru: wolałbyś być Corleone czy Murano?