Jego nazwisko pojawiło się w momencie przełomowym mojego pobytu w Stanach Zjednoczonych. Pod koniec pierwszego roku studiowania w Charlotte zdecydowałem się znaleźć sposób na kontynuację nauki w tym kraju. Kiedy o tym wspomniałem, dr Joe Cook, jeden z moich lekarzy prowadzących, zaproponował, że skieruje mnie do swojej dawnej uczelni. Właśnie skończył program kardiologiczny na Uniwersytecie w Cincinnati i chętnie porozmawiał z jego dyrektorem, dr Williamem Altemeierem.
Zaproszono mnie na rozmowę kwalifikacyjną, a już po chwili zasiadłem w biurze Altemeiera.
Spotkanie z moim trzecim mentorem
Altemeier wydawał mi się spokojnym i skromnym człowiekiem. Był mały, z długimi, gładko układanymi srebrnymi włosami. Był bardzo uprzejmy i miał spokojny głos, który nie pasował do wizerunku wszechmocnego szefa departamentu. Pod koniec rozmowy powiedział: “My tutaj bardzo ciężko pracujemy”.”
Nie żartuję. Byłem na służbie co drugi wieczór przez siedem lat, podczas pobytu w klinice kardiologii.
I zostałem przyjęty.
Duży przełom
Przybicie do Cincinnati było przełomem w moim życiu, choć nie dlatego, że wkroczyłem w rodzinę “niebieskich krwinek” amerykańskiej chirurgii. Altemeier został wyszkolony przez Monta Reida, który z kolei był ostatnim rezydentem w szpitalu Halsted. W samych sobie byłoby to coś wyjątkowego.
Ale w Cincinnati poznałem Bonnie. Ma czterdzieści osiem lat i wciąż się liczy.
Zawody zaczynały się już przed wschodem słońca, nawet latem.
System przygotowania, zakładania opatrunków i używania instrumentów był dobrze zdefiniowany i ściśle przestrzegany. Prosty sprzęt. Proste białe ręczniki przyklejane do skóry za pomocą jedwabnych szwów. Specyficzne dwuręczne wiązania chirurgiczne. Żaden inny sposób nie był tolerowany. Dziesięć minut mycia rąk pod wannie przed każdym zabiegiem.
Jedliśmy i śpiliśmy nie wtedy, gdy mieliśmy głód lub zmęczenie, ale kiedy było czas.

Moja ceremonia ślubna
Bonnie zgodziła się wyjść za mnie za mąż i czułem się jak w raju. W dniu naszego ślubu byłem na stażu w oddziale ratunkowym. Zmiany pracy trwały 12 godzin: trzy dni pracy, 24-godzinny odpoczynek i kolejne trzy noce. To był morderczy harmonogram. Do ślubu miałem trzy dni wolne. Pierwsze dwa spędziłem na próbach, drugie na ceremonii i trzecie na miesiącu miodowym. Potem znów do pracy.
Ale nie żałuj. Jeśli lubisz to, co robisz, możesz znieść obciążenie pracą.
Kim był Altemeier?
Dowiedziałem się później o jego życiu. Był graczem baseballowym. Weteran wojny koreańskiej. Nie był typowym życiorysem chirurga wykształconego w wysoko zorganizowanym i dyscyplinarzonym systemie opracowanym przez Halsteda.
Jego największym osiągnięciem było jednak jego opracowanie tematów związanych z chirurgicznymi zakażeniami i mikrobiologią. Spoglądając wstecz, prawdopodobnie widziałem więcej jego zdjęć przy mikroskopie w laboratorium niż przy stole operacyjnym.
Inna historia ślubna
Jego żona, Edna, zmarła na raka 2 marca 1975 roku. Podczas walki o życie zasugerowała, że powinien poślubić swoją najlepszą przyjaciółkę, Dorotheę Wertz. Dorothea była przyjaciółką rodziny od lat, a przez cztery dekady była także sekretarką Altemeiera. On ją poślubił i pozostawała ona mile widzianą i cenioną członkiem rodziny aż do swojej śmierci w wieku 90 lat.
Społecznie uprzejmy, cichy, zawsze uśmiechnięty mężczyzna
Kiedy poznałem go, Altemeier już był bliski końca kariery. Nie przeprowadzzał zbyt wielu operacji, odpoczywał podczas konferencji medycznych i w następnym roku odszedł na emeryturę. Zmarł pięć lat później.
Spożyteczny, cichy, zawsze uśmiechnięty. To niezły sposób, by zostać zapamiętany.
ALTEMEIER, trzecia książka z mojej serii o moich mentorach, ma się ukazać wkrótce. Piszę ją teraz.