Bracia bliźniacy
Dla mnie Jan Mikulicz-Radecki i Ludwik Rydygier byli jak bliźniacy. Obaj urodzili się w 1850 roku, obaj pochodzili z solidnego polskiego rodu, obaj przemierzali mętne wody XIX-wiecznej chirurgii. Czasy były ciężkie i przetrwali tylko najsilniejsi. Obaj nie tylko dotrzymywali kroku zawrotnemu postępowi, ale także przodowali i przyczynili się do imponującego poziomu swojej specjalności w XX wieku.
Czerniowce
Jan Mikulicz-Radecki urodził się w Czerniowcach, znajdujących się wówczas pod zaborem austriackim. Jego ojciec otrzymał herb od króla Jana III Sobieskiego po udanym oblężeniu Wiednia w 1683 roku.

Wiedeń, pod skrzydłami Billrotha
Po rozpoczęciu nauki w szkole w Pradze, rodzina przeniosła się do Wiednia, aby zdobyć tam lepsze wykształcenie. Mikulicz pobierał tam lekcje gry na fortepianie. Młody Jan najpierw chciał zostać księdzem. Nie podobało się to jego ojcu. Potem chciał zostać lekarzem. Ojciec znów się sprzeciwił. A ponieważ młody człowiek upierał się, ojciec wycofał wszelkie wsparcie finansowe. Początkowo Mikulicz utrzymywał się z prywatnych korepetycji i lekcji gry na fortepianie, później, gdy jego talent został dostrzeżony, Jan Mikulicz-Radecki otrzymał stypendium. Po ukończeniu szkoły medycznej w Wiedniu został wykładowcą w klinice Theodore'a Billrotha. Tam zanurzył się w bogatym życiu naukowym i kulturalnym stolicy Austrii. Mikulicz grał nawet na fortepianie na cztery ręce ze swoim mentorem, który był znanym muzykiem i kompozytorem.
Tam Mikulicz wynalazł gastroskop.

Mikulicz, podobnie jak jego mentor Billroth i jego rówieśnik Rydygier, był doskonałym, anatomicznie precyzyjnym chirurgiem; wszyscy trzej operowali przy minimalnej utracie krwi.
Pod skrzydłami Billrotha mógł zwiedzić najlepsze szpitale w Europie i Stanach Zjednoczonych.
Następnie, po ślubie, musiał opuścić swoje stanowisko w szpitalu, ponieważ ówczesne przepisy stanowiły, że żonaty asystent nie może zajmować stałego stanowiska w szpitalu uniwersyteckim. Billroth pomógł mu więc zdobyć posadę na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie.
Kraków
Pod jego kierownictwem szpital stał się jednym z najlepszych w Cesarstwie Austriackim. Ale nadal nie był w stanie zbudować własnego miejsca, tego z najnowocześniejszym projektem w budowie sal operacyjnych. Wraz z Napoleonem Cybulskim (1854-1919) opublikował pracę na temat fizjologii przełyku. Podczas kongresu chirurgów niemieckich w Berlinie przedstawił sprawozdanie ze 103 resekcji żołądka w przebiegu raka i choroby wrzodowej, które wykonał samodzielnie w Krakowie.
Królewiec
Przeniósł się więc do Królewca, będącego wówczas pod zaborem pruskim. Tam rozbudował istniejący już szpital, poczynił postępy w operacjach wewnątrzbrzusznych, zabiegach laryngologicznych, ortochirurgii i opracował podręcznik endoskopii. Następnie przeniósł się do Wrocławia, będącego wówczas pod panowaniem niemieckim. Tam chirurg osiągnął szczyt swojej kariery.

Wrocław, ostatni przystanek
Tutaj mógł zbudować swoją wymarzoną salę operacyjną. Przeniósł tam wszystkie swoje przypadki, rezygnując z pokazowego poddawania pacjentów niebezpiecznemu środowisku zatłoczonych amfiteatrów chirurgicznych. Używał masek chirurgicznych, najpierw sterylnych bawełnianych rękawiczek, a następnie gumowych. Wprowadził autoklawy parowe. Jego wskaźnik infekcji chirurgicznych spadł do zdumiewającego poziomu 1%. Miał tak wiele "pierwszych razów", zbyt wiele, by je wymienić. Był aktywny w wielu podspecjalizacjach chirurgicznych, znacznie wykraczających poza jego dziedzinę chirurgii ogólnej. Nie tylko to, ale leczył trudno gojące się rany i owrzodzenia skóry za pomocą preparatów zawierających jod i maść lapisową z balsamem peruwiańskim. Maść ta - zwana również maścią Mikulicza - jest stosowana do dziś w praktyce chirurgicznej i dermatologicznej.

Człowiek renesansu
Mówił po polsku, niemiecku, rosyjsku i angielsku. Mówienie w jidysz przyniosło mu wielu żydowskich pacjentów, którzy czcili go jak Boga.
Pod koniec 1904 r. Mikulicz wyczuł palpacyjnie guz w jamie brzusznej. Wkrótce potem, pod koniec grudnia, skonsultował się z Bernhardem Naunynem i przeszedł laparotomię zwiadowczą. Zaprzyjaźniony z Mikuliczem profesor Eiselsberg z Wiednia przeprowadził operację w prywatnej klinice chirurgicznej Mikulicza we Wrocławiu 7 stycznia 1905 r. w znieczuleniu eterowym. Zabieg ujawnił istnienie dużego, nieoperacyjnego guza żołądka z przerzutami do wątroby.
Profesor Mikulicz zmarł 14 czerwca 1905 roku w wieku 55 lat. Z okazji jego pogrzebu tysiące wrocławian wyległo na ulicę, aby go pożegnać. Na życzenie Mikulicza został pochowany na cmentarzu w Świebodzicach.

Czy Jan Mikulicz-Radecki był Polakiem?
Zadałem więc pytanie Grok AI.
Czy Jan Mikulicz-Radecki był polskim chirurgiem?